Σκέψεις ενός 80’s Metal οπαδού, που ακόμα ακούει Heavy Metal... (στην Eλλάδα)

Σκεψεις ενος 80’s Metal οπαδου, που ακομα ακουει heavy Metal... (στην ελλαδα)

Γεια σας φίλοι μου.

Όπως είναι γνωστό Heavy Metal οπαδοί υπήρχαν, υπάρχουν και προφανώς θα υπάρχουν για πάντα (ελπίζω), στην χώρα μας.

Συχνά στην ζωή μου έχω συναντήσει ανθρώπους που μου έκαναν την ερώτηση: «Τι μουσική ακούς;». Δίνοντάς τους την γνωστή απάντηση, Metal, όλοι στραβομουτσούνιασαν (εκτός από τους ομοϊδεάτες) και μου είπαν «Τι; και σε είχα για σοβαρό άνθρωπο». Σοβαρότατος και μάλιστα πολύ είμαι, ρε ηλίθιε, τι παραπάνω έχει ας πούμε το δικό σου είδος μουσικής από το δικό μου;

Στα 80’s φίλοι μου, υπήρχαν αρκετοί που άκουγαν Heavy Metal, μόνο και μόνο γιατί ήταν κάπως τις μόδας, το απαιτούσαν οι καιροί και οι γηπεδικές αθλιότητες (αν ήσουν hooligan έπρεπε να ακούς τουλάχιστον Heavy Metal). Πολλοί απ’ αυτούς με το πέρασμα του χρόνου, θεώρησαν το Metal ως παιδική αρρώστια και απομακρύνθηκαν με ελαφρά πηδηματάκια, τώρα ακούν μόνο γυφτό-σκυλάδικα. Δυστυχώς, όμως λίγοι έμειναν από τότε και έχουν σταθερή πορεία και αδιάλειπτη παρουσία τόσων χρόνων (όπως ο γράφων). Πολλοί έχουν περάσει από το Metal αλλά λίγοι έμειναν σταθερά παρόντες τόσα χρόνια.

Τότε, στα 80’s μαζευόμαστε στα σπίτια για να ακούσουμε όλοι μαζί σαν παρέα κάποιο νέο δισκο, τώρα ποτέ. Τότε για να πας στο εξωτερικό να δεις ένα festival ήθελες ίσως και 5 (σημερινούς) βασικούς μισθούς, λέγαμε πχ «διάβασες ρε συ, τι έγινε στο Donington;». Βλέπαμε Metal video-clip στο MTV και τρέχαμε αμέσως να το γράψουμε σε βιντεοκασέτα, τώρα το πολύ να κάνουμε ένα ψυχρό “like” στο Facebook.

Τότε, γινόταν μια συναυλία περίπου κάθε 5-6 μήνες, έτσι αναγκαστικά πηγαίναμε σε όλες, σήμερα γίνονται κάθε εβδομάδα (περίπου) και δεν πάμε ποτέ σχεδόν σε καμία. Οι Έλληνες Metal οπαδοί στα 80’s άκουγαν κλασικό Heavy Metal, στα αμέσως επόμενα χρόνια Power Metal, τώρα πια δεν ξέρω τι πραγματικά ακούν, ίσως ούτε και οι ίδιοι να ξέρουν. Τότε (στα 80’s) εάν τα συγκροτήματα είχαν πλήκτρα ήταν φλώροι, στα αμέσως επόμενα χρόνια (στα 90’s) ήταν κάπως πρωτοποριακό, ενώ τώρα είναι εντελώς συνηθισμένο και φυσικό σαν φαινόμενο. 

RONNIE JAMES DIO TRIBUTE

RONNIE JAMES DIO

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ HEAVY METAL

10-7-1942 ~ 16-5-2010
R.I.P.

Το άρθρο που ακολουθεί, είναι ένας μικρός φόρος τιμής στον Μεγάλο Ronnie James Dio, που έφυγε από κοντά μας τόσο άδικα... καλό ταξίδι φίλε... θα σε θυμόμαστε πάντα...

Με απόλυτο σεβασμό στον ίδιο και στο μοναδικό μουσικό του έργο, προσπάθησα να μεταφέρω σ’ εσάς μερικά μόνο πράγματα από την καριέρα του. Συν του ότι ήταν και ένας πολύ προσγειωμένος και σεβάσμιος άνθρωπος-μουσικός, κάνει την απώλεια του πιο οδυνηρή και επιβάλετε αν μη τι άλλο να τον θυμόμαστε για πάντα. Να είσαι καλά εκεί ψηλά που βρίσκεσαι… RIP.
Ο μικρόσωμος μεγάλος άντρας γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1942 στο Porstmouth, στο New Hampshire, USA, (πραγματικό όνομα Ronald James Padanova). Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή στις 16 Μαΐου του 2010, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο στομάχου.

Η καλλιτεχνική πορεία του καλύπτει έξι δεκαετίες, από το 1957 έως το 2010 και έμεινε γνωστός ως μια από τις δυναμικότερες και μοναδικές φωνές στη Rock μουσική, γενικότερα.

JEFF HANNEMAN TRIBUTE

Jeffrey John "Jeff" Hanneman Hanneman was born January 31, 1964 in Oakland, California and grew up in Long Beach, California in a family containing several war veterans: his father fought in Normandy during World War II and his brothers in Vietnam, making warfare a common conversation topic at the dinner table.

Hanneman approached Kerry King in 1981, when King was auditioning for a band. After the try-out session, the two guitarists started talking and playing Iron Maiden and Judas Priest songs. Slayer was born when Hanneman asked "Why don't we start our own band?", to which King replied "...Fuck yeah!". In 1984, Hanneman, Dave Lombardo and Suicidal Tendencies's guitarist Rocky George had a brief punk side project called "Pap Smear" - the band was due to start recording when Hanneman was advised to avoid the side project by Slayer's producer, Rick Rubin, who is quoted as saying "Ahhhh, don’t do it, man — this is the kind of thing that breaks bands up!". Hanneman took Rubin's advice, and later used two of the songs on Slayer's 1996 album Undisputed Attitude.

In 1997 Hanneman married Kathryn, whom he had met in the early 1980s. The couple had no children and lived in Los Angeles, forty minutes away from King. Kathryn stayed at home when Slayer toured; Hanneman claimed to prefer this, having said that when he came home, she was "all brand new again". Kathryn had toured with the band twice in twenty years.

Hanneman withdrew from active touring in early 2011 after he contracted necrotizing fasciitis, a debilitating skin disorder. By 2012, bandmate Tom Araya had announced his recovery from the disease, however later in February, 2013, Kerry King revealed continuing health problems that kept him from working with Slayer. Hanneman died on May 2, 2013 near his home in Southern California's Inland Empire. He was in a local hospital and suffered liver failure. It is not known if the skin ailment was connected to his liver failure.

(sourse: wikipedia.com)

O Jeffrey John "Jeff" Hanneman γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1964 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια και μεγάλωσε στο Long Beach σε μια οικογένεια που στα μέλη της είχε διάφορους βετεράνους του πολέμου: ο πατέρας του πολέμησε στη Νορμανδία κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και τα αδέλφια του στο Βιετνάμ, καθιστώντας τον πόλεμο ως κοινό θέμα συζήτησης στο τραπέζι.
Ο Hanneman πλησίασε τον Kerry King το 1981, όταν ο δεύτερος έψαχνε μέλη για τη δημιουργία της μπάντας του. Οι δύο κιθαρίστες ξεκίνησαν παίζοντας διασκευές από Iron Maiden και Judas Priest. Οι Slayer γεννήθηκαν όταν ο Hanneman ρώτησε κάποια στιγμή τον Kerry: "Γιατί δεν ξεκινάμε το δικό μας συγκρότημα;" παίρνοντας την απάντηση... "fuck yeah!".  Το 1984, οι Hanneman, Dave Lombardo και ο κιθαρίστας  των Suicidal Tendencies, Rocky George, έκαναν ένα punk project τους "Pap Smear". Ενώ το συγκρότημα επρόκειτο να ξεκινήσει ηχογράφηση, ο παραγωγός των SLAYER Rick Rubin συμβούλευσε τον Hanneman να μην το κάνει. Ο Hanneman ακολούθησε τη συμβουλή του Rubin, και αργότερα χρησιμοποίησε δύο από εκείνα τα τραγούδια στο άλμπουμ του 1996, Undisputed Attitude.
Το 1997 ο Hanneman  παντρεύτηκε την Kathryn, την οποία γνώρισε στις αρχές του 1980. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά και έζησε στο Λος Άντζελες. H Kathryn έμενε στο σπίτι όταν οι Slayer περιόδευαν. Ο Hanneman ισχυρίζονταν ότι έτσι, όταν γυρνούσε σπίτι, όλα ήταν καινούργια και πάλι. Η Kathryn είχε περιοδεύσει μαζί του δύο φορές στα είκοσι χρόνια.
Ο Hanneman αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στις αρχές του 2011, μετά από την διάγνωση των γιατρών ότι πάσχει από νεκρωτική απονευρωσίτιδα, μια εξουθενωτική διαταραχή του δέρματος. Το 2012, ο Tom Araya ανακοίνωσε την ανάρρωσή του από την ασθένεια, ωστόσο, αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2013, ο Kerry King αποκάλυψε ότι τα συνεχιζόμενα προβλήματα υγείας του τον κράτησαν μακριά από τους Slayer.

Ο Hanneman πέθανε στις 2 Μαΐου 2013 κοντά στο σπίτι του στο Southern California's Inland Empire. Ήταν σε ένα τοπικό νοσοκομείο και υπέστη ηπατική ανεπάρκεια. Δεν έγινε γνωστό αν η πάθηση του δέρματος ήταν συνδεδεμένη με την ηπατική ανεπάρκεια του.

CATEGORY: TRIBUTES 

LANGUAGE: ENGLISH / GREEK  

AUTHOR: THEODOSIS LITHARIS

COZY POWELL TRIBUTE

 

(29/12/1945~5/4/1998)

Ο Cozy Powell, θεωρούνταν ως ένας από τους καλύτερους drummer του Hard Rock και του Heavy Metal, ενώ είχε πολύ μεγάλη ζήτηση από τα συγκροτήματα του σκληρού μουσικού χώρου και όχι μόνο. Ο Cozy Powell ήταν σχεδόν ένα θρυλικό όνομα για την αγαπημένη μας σκληρή μουσική, αφού έχει συνεργαστεί με τιτάνες του παγκόσμιου Heavy Metal όπως οι Black Sabbath, Whitesnake, Rainbow, MSG.

‘Ηταν λοιπόν ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρισμένους drummer, γνωστός έκτος όλων των άλλων και για τον απάνθρωπο τρόπο, με τον οποίο κομμάτιαζε τα δέρματα από τα τύμπανα του, τα πιατίνια και βέβαια τις μπαγκέτες του.

Το ξεκίνημα αυτού του drummer (γεννημένος με το όνομα Colin Flooks

στις 29-12-1947, στο Cirencester, Gloucestershire, UK), έγινε, όταν στα 12 του άρχισε να παίζει τύμπανα σε ένα σχολικό σχήμα. Η πρώτη του μπάντα ήταν οι Corals, ενώ σε ηλικία μόλις 15 ετών είχε ήδη σε επεξεργασία ένα εντυπωσιακό drum solo, στο σχήμα Sorcerers. Επαγγελματικά ξεκίνησε το 1969 όταν προσχώρησε στο σχήμα του Jeff Beck, μαζί του ηχογράφησε δύο albums. Μετά συμμετάσχει στο σχήμα Bedlam όπου ηχογραφεί μαζί τους ένα δίσκο, στη συνέχεια ο παραγωγός Mickey Most του ζητά να συμμετάσχει σε ορισμένες ηχογραφήσεις σαν session μουσικός. Έτσι δίνετε η δυνατότητα στον Cozy παράλληλα με τις ηχογραφήσεις για άλλα σχήματα, να ηχογραφήσει παράλληλα και μερικές δικές του ιδέες στο studio. Έτσι το 1974 εντελώς αιφνιδιαστικά ο Cozy Powell φτάνει στο top ten του Βρετανικού καταλόγου επιτυχιών με το instrumental κομμάτι “Dance With The Devil”, ακολουθούν τα “Na, Na, Na” και “The Man In Black”.

Δε θα μπορούσε να ευχηθεί ένα καλύτερο ξεκίνημα στην καριέρα του ως drummer, όταν προσλήφθηκε από τον Ritchie Blackmore για τους Rainbow. ‘Εμεινε με τους Rainbow μέχρι το 1980, άλλα πριν ακόμη δώσει την τελευταία του συναυλία μαζί τους στο πρώτο “Monsters Of Rock”, έχει ήδη κυκλοφορήσει το πρώτο του solo instrumental album. Στο “Over The Top” βοηθήθηκε από μουσικούς όπως ο Gary Moore, ο Jack Bruce, ο Bernie Marsden και ο Don Airey, στο δίσκο αυτό βρίσκουμε και μια διασκευή στο κομμάτι του Gary Moore “The Loner”. Κορυφαίοι μουσικοί ηταν οι guests και στα δυο επόμενα solo του albums, ενώ ο Gary Moore είχε γράψει πολλές από τις συνθέσεις των τριών πρώτων δίσκων του. Τα τρία πρώτα album του Cozy Powell χαρακτηριστήκαν απαραίτητα για τους φανατικούς οπαδούς του και τις απαράμιλλης τεχνικής του.

Ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να ηχογραφήσει (μέχρι το 1998), με μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του Metal σύμπαντος, να κερδίσει την εκτίμηση και τον σεβασμό από τους πάντες, μουσικούς και μουσικόφιλους. Κατάφερε να βάλει το στίγμα του σε έργα κλασικά και αθάνατα στην ιστορία του Hard Rock και του Heavy Metal. Κινούμενος σ’ ένα τεράστιο μουσικό φάσμα, θα μείνει για πάντα στην ιστορία, αναρίθμητοι οι δίσκοι όπου συμμετάσχει, αμέτρητοι οι θαυμαστές του, αστρονομικός ο αριθμός αυτών που αντέγραψαν το επιβλητικό, μεγαλόπρεπες, υποβλητικό παίξιμο του. Το παθός του για την ταχύτητα μας έδωσε τραγούδια ύμνους, αν πρέπει να ακούσετε μόνο ένα ας είναι το “Stargazer” των Rainbow.