A TRIBUTE TO ACE FREHLEY

Ο κύριος που θα σας παρουσιάσω είναι μια ξεχωριστή περίπτωση κιθαρίστα. Έχει καταφέρει να φτιάξει σχολή χωρίς να ήταν ποτέ ιδιαίτερα υπερηχητικός (όπως ο Yngwie Malmsteen), εφευρετικός (όπως ο Eddie Van Halen), συμπαγής (όπως ο Zak Wylde) ή ακριβής (όπως ο Michael Schenker). Αυτό που τον έκανε όμως να ξεχωρίσει ήταν η εκπληκτική του ικανότητα να συνδυάζει όλα τα παραπάνω με εξαιρετική χαλαρότητα σαν να έφτιαχνε τον πρωινό καφέ του, ζωγράφιζε πανέμορφα μελωδικά μέρη σαν να πετάει από άστρο σε άστρο. Βέβαια ότι κατάφερε να δημιουργήσει υποβοηθήθηκε και συντηρήθηκε κατά κύριο λόγο από την οπτική του εικόνα, την φαινομενική persona του, τον δεύτερο εαυτό του τον “Spaceman”. Νομίζω πως αυτος είναι ο πιο σοβαρός λόγος που δεν μπόρεσε ποτέ να ορθοποδήσει ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα σε μια solo πορεία μακριά από το συγκρότημα που τον “κατασκεύασε”, τροφοδότησε και ενθάρρυνε για πολύ καιρό, τους KISS.